Sadettin Saran başlığı göremeyince buraya yazayım dedim, malum muhtemelen yine bir seçime sürükleniyoruz zaten belki isabet olmuş olur.
Mevcut zihniyetle imkansız ama bazı şeyleri kabullenmek gerekmiyor mu artık, her oyuncu için belirli bir tavan maaş bütçesi belirleyerek tüm takımdaki oyuncuları da dengeli bir maaş skalasında oynatmamız için daha ne kadar kaybetmemiz ve sıçmamız gerekiyor mesela?
En sevdikleriniz dahil hangisi mevcut futbol ekonomimizde, süper lig ve avrupadaki mevcut başarı ortalamalarımızda elde edebileceğimiz gelirler doğrultusunda aldıkları parayı hak ediyor Allah aşkına? 500 bine oynayanı sıçıyor da 11 milyona oynayanı sıçmıyor mu mesela? Her sene neden borç dağı aşıyor fakat hiç umrumuzda dahi olmuyor, avrupadan yine mi ceza almamız lazım farkında olmanız için?
Sürekli gelip gidip tüm meseleyi sadece antrenöre bağlamaktan, elinde sihirli değnek varmış gibi her şeyi bir anda düzeltmesini, senelerin en kuvvetli mentali olan oyuncularını bile psikolojik problemlere sokacak kadar büyük dertleri sadece kendi şahsi kudretiyle çözmesini beklemek fazla hayalcilik değil mi?
Niye rasyonel yönetebilecek başkanlar, en küçük görülen pozisyonlara dahi liyakatli kişileri getirebilecek kişiler, harcanan 1 kuruşun dahi hesabını soracak, her maça prim vadetmesi gerekmeden oyuncuların kendi motivasyonlarını yaratabileceği ortam kurabilecek bir kişi yönetsin istemiyoruz da sırf para babası olduğu için güçlü görülen isimli kişilere tapıyoruz mesela?
Kendi içimizdeki, yanı başımızdaki basketbol şubemizde bu saydıklarımızın neredeyse hepsini senelerdir istikrarlı bir şekilde başarmakta iken, neden futbolda sürekli aynı hatalarla dejavu yaşamaya mahkum ediliyoruz?
Ne zaman değişeceğiz, ne zaman düzeleceğiz? Ne zaman farkında olacağız? Ne kadar acı çekmemiz gerekiyor daha?
